Hij is documentair fotograaf, maar geen ver weg fotograaf.
Onderwerpen als priesters in een verzorgingshuis, mannelijke prostituees
met barok-behang en allerhande tractoren werkzaam op het boerenland, dat alles kwam op zijn pad.

Hij studeerde aan de HKU – een kunstacademie in Utrecht waar hij nu docent is. Destijds moest hij als student op een gegeven moment kiezen tussen fotografie en film. Hij koos voor fotografie, want dat kun je alleen doen.
Dat wil zeggen de fotograaf komt alleen, maar het gaat hem vooral over die ander. Het verhaal van de persoon voor de camera moet spreken. En met het maken van series diep je het thema goed uit en trekt de mensen er in.
Zijn series vertellen over aanvankelijk onbekende werelden. “Ik wil de wereld groter maken”. Door het vastleggen van de taferelen en het tonen van de foto’s wordt onze en zijn wereld groter.

Er hangen contactafdrukken op het prikbord. “Nieuwe Vaders” daar werkt hij nu aan. Het zijn opnames van mannen die voor de eerste keer vader zijn geworden. Ze hebben hun baby op schoot. Het is een beeld dat direct doet denken aan alle madonna’s met kind die we kennen, toch is het overduidelijk een hedendaags portret.
Hij komt bij de vaders thuis en zoekt daar een plek waar licht en achtergrond past bij de sfeer van de beoogde opname. Het statief wordt geplaatst en er komt een grote technische camera uit de koffer. Dan gaat de vader op een stoel zitten en neemt zijn baby op schoot. De vader poseert en ja, de moeder moet weg, want dat werkt echt veel rustiger. Het is altijd even afwachten of de baby goed poseert. De fotograaf verdwijnt onder een zwarte doek. Hij maakt de foto en de nieuwe vader met kind zitten enkele seconden stil. De geportretteerden kijken niemand in de ogen. Het is een geconcentreerd gebeuren en juist dat brengt een sfeer in de portretten die bevalt.

Website www.robphilip.com